زندگي زير پوست شهر

در آخرين روزهاي سال  2005 و درست چند هفته پيش از تحويل سال نو مسيحي، هياهو و ترافيك، لندن را تبديل به شهري كرده بود كه لحظه‌اي هم آرام و قرار نداشت.

مردم همه در پي خريد براي سال نو و يا شركت در مهماني‌هايي كه به همين منظور برپا شده بود به خيابان‌ها ريخته بودند و اين در شهري كه در صنعت حمل و نقل عمومي، در جهان پيشرو است مشكلاتي را به وجود آورده بود تا آنجا كه حتي در طبقه دوم اتوبوس‌هاي معروف لندن كه معمولاً  به كسي اجازه ايستادن نمي‌دهند ازدحام جمعيت باعث بخار كردن شيشه‌ها شده بود.

در اين ميان شهرداري لندن يك ايده نو را مطرح كرد و تصميم گرفت تا حد ممكن سطح زمين را خلوت كند و تنها راه اين مسأله را كشاندن مردم و ترافيك به زيرزمين مي‌دانست.

به همين منظور بازارچه‌هايي را در دو ايستگاه مترو تعبيه كردند، تا خريد مردمي كه از مترو براي حمل و نقل استفاده مي‌كنند، در همان زير زمين انجام شود و ديگر بر ترافيك خسته كننده شهر افزوده نشود.

بوند استريت و آكسفورد استريت دو ايستگاهي بودند كه شهرداري با ايجاد غرفه‌هايي آنها را براي اجاره به فروشندگان آماده كرد. هر چند كه مردم در ابتدا از ديدن اين بازارها تعجب مي‌كردند ولي طولي نكشيد كه سيل جمعيت به سمت اين دو  ايستگاه روانه شد و به اين ترتيب شهرداري لندن با يك ايده بسيار ساده بيشتر از ميزاني كه پيش‌بيني مي‌شد توانست ترافيك شب سال نو را مهار كند.

شايد اين تجربه مثبت باعث شد كه امسال، چندين ماه زودتر از آغاز سال نو لندن شاهد برپايي اين بازارهاي زيرزميني باشد.